Το Τέρας τζαι η Κατακλυστική Λύπη.

Εν είμαι δαμέ για να προσποιηθώ πως είμαι καλά, αλλά ούτε είμαι δαμέ για να κατηγορήσω κάποιο άτομο. Στο τέλος της μέρας μόνο τον εαύτο σου μπορείς να φταίξεις για όλα όσα έχεις πάθει. Δικές σου αποφάσεις, δικές σου πράξεις, δικά σου λάθοι τζαι πάνω από όλα δική σου θέληση και ευθήνη. Εν δικαιούμαι να σε φταίξω για τα τραύματα που υποφέρω τώρα, άσχετο εάν είσουνα τζαι εσύ ένας παράγοντας.

 Εν φταίεις εσύ που τώρα κρατώ την απόσταση μου από οποιοδίποτε άνθρωπο ή συναίσθημα που μπορεί να με βοηθήσει να προχωρίσω με την ζωή μου, ψυχικά ή ερωτικά.
Εν φταίεις εσύ για τις αδιάκοπτες μου υποψίες όταν ένα άτομο προσπαθεί να με πλησιάσει ή να με βοθήσει χωρίς να έχει απώτερο κίνητρο.
Εν φταίεις εσύ που έχω μία τάση να αυτο-καταστρέφω οτιδήποτε μέσα στην ζωή μου που μπορεί να θεωρηθεί υγιηνό, σαν τις φιλίες μου που τόσα χρόνια προσπαθούσα να δημιουργήσω.
Εν φταίεις εσύ που γύρισα σε ανώφελες ουσίες για να γεμίσω το κενό που με κυριαρχεί.
Εν φταίεις εσύ που τώρα τζαι να πάει ο καθένας μπορεί τζαι δικαούται να με αποκαλέσει... άκαρδη τζαι εγωίστρια. Εν φταίεις εσύ.

Φταίω εγώ, που σου έδωκα τα δικαιώματα τζαι άφηκα σε να δημιουργήσεις τούντο τέρας μέσα μου. Φταίω εγώ, που άφηκα τον εαυτό μου να δημιουργήσει τούτον τον αγνώριστο άνθρωπο.

Εν φταίεις εσύ, τζαι ποτέ δεν έφταιες εσύ.

Εσύ επέρασες που την ζωή μου, τζαι έφιες, με καλές μνήμες αλλά τζαι με άσχημες, που κάτι όμως μου διδάξαν. Τζαι χαίρομαι.

Το μόνο πράμα που εν με ευχαριστεί εν η γνώση πως εάν με αντικρίσεις σήμερα εν να με μισήσεις... Τζαι τούτο κάμει με να νιώθω κατακλυστική λύπη.

Untitled Feelings

I’m sweating, 
And sounds are maximized.
My ears are working,
And feeling is minimized. 

How can I feel
When everything is numb?
How can I feel
When everything is done?

Because when you’re high,
You’re free from conventional thought.
Because when you’re high,
You think that your life is a book that you bought.

And now, I’m out of breath.
And the aquarium’s water is annoying to my ears.
And the traffic noise of the cars passing by,
Penetrate my mind.
And all the thoughts,
I had, like a race to finish first,
Until I faint.

Innocent Child

I watch her as she’s sitting by the playful swings at the park. She observes closely a child, maybe 5-6 years old, a little boy. Her facial expression gives away her mixed feelings. Her frown slowly becomes a smile and then a frown again, as the lines on her face reveals her smiling dimples and then her pre-mature wrinkles. This takes place several times while she becomes irrationally disturbed by this child’s presence. She pretends to not notice the little boy, as he plays blissfully nearby. She ignores his joy; and yet she can’t help but smile at the sight of a mere innocent being. Her eyes light up as this tiny being approaches her shyly. The little boy had picked a flower, and so, he gives it to her. He smiles and hurries away. She holds the fragile flower in her hands as though it’s her heart. She observes the flower and lets out a sigh of despair which betrays her most intimate thoughts. She yearns for the days of her childhood, the days where her innocence was not lost in the abyss of the world today… I observe her from where I am sitting. Keep strong stranger- your innocence will never return but that beautiful crooked smile of yours can give that feeling back to you in an instant.